Over de Halsbandparkiet
De Halsbandparkiet (Psittacula krameri) is een felgroene, vrij grote, vogel. Het mannetje is te herkennen aan een zwarte lijn over de hals (de ‘halsband’) die aan de achterzijde roze is. Het vrouwtje heeft deze lijn niet, en is effen groen. De Halsbandparkiet heeft een rode gekromde snavel. De juveniel lijkt op het vrouwtje, heeft een wat meer gelig-groene kleur en een kortere staart.
De Halsbandparkiet is oorspronkelijk afkomstig uit India en Centraal-Afrika (een brede strook ten zuiden van de Sahara). Al in de jaren zestig van de vorige eeuw werden enkele vogels in Europa vrijgelaten door mensen. De soort bleek zich prima te kunnen handhaven, en breidde zich relatief snel uit qua aantallen en woongebied.
Tegenwoordig zijn er in West-Europa verschillende gebieden te vinden waar de Halsbandparkiet in ruime aantallen voorkomt, met name in stedelijke zones. In Nederland komt de soort met name voor in de randstad, en breidt het leefgebied zich langzaam uit richting oosten. In België leven de grootste concentraties in Brussel en de omliggende gemeenten.
De luidruchtige vogel is gemakkelijk te vinden in grote stadsparken. Vaak worden ze gezien in kleine groepen (tot 15 vogels), maar op gemeenschappelijke slaapplaatsen worden soms groepen van honderden tot wel duizenden vogels waargenomen.
Fotogalerij
Specificaties
| Wetenschappelijke naam |
Psittacula krameri
|
|---|---|
| Familie |
Psittaculidae
|
| Habitat |
Halsbandparkieten geven de voorkeur aan parken, tuinen, met bomen omzoomde straten en andere stedelijke of voorstedelijke gebieden met veel volgroeide bomen. Grote, oude bomen bieden waardevolle mogelijkheden om te eten, te rusten en te nestelen. Hun verspreiding is zeer plaatsgebonden: gevestigde populaties zijn geconcentreerd in bepaalde gebieden en komen niet wijdverspreid voor.
|
| Voedsel |
De Halsbandparkiet is een alleseter. Met name bloemen, vruchten en bessen zijn favoriet. De soort is in Nederland en België afhankelijk van bijvoedering in tuinen. Zeker in de winter zijn ze onvoldoende in staat om zelf genoeg voedsel te vinden. Op voedertafels doe je Halsbandparkieten een groot plezier met pinda’s, maar ook met zonnebloempitten, gemengde zaden en stukjes appel. Wil je liever géén halsbandparkieten voeren? Kies dan voor een voedersysteem met een fijnmazige beschermkooi. Deze zorgt ervoor dat alleen kleine vogels bij het voer kunnen.
|
| Hoogte |
40-42cm
|
| Gewicht |
95-140g
|
| Levensduur |
1 - 34 jaar
|
| Broedtijd |
Januari-Juni
|
| Nest |
De Halsbandparkiet is een holenbroeder. Ze knagen hun nest uit in de stam van een boom. Vaker nog gebruiken ze bestaande holen, meestal de oude nestgaten van de grote bonte specht. Wil je voorkomen dat de Halsbandparkiet je houten nestkast uitbijt? Zorg dan voor een metalen invliegplaatje, of kies voor een nestkast van houtbeton (Woodstone).
|
| Geluid |
De halsbandparkiet heeft een luide, doordringende en onmiskenbare schrille roep. De vogels roepen vaak tijdens het vliegen, waardoor ze vaak al te horen zijn voordat hun felgroene verenkleed in zicht komt. Groepen die zich verzamelen op voedsel- of slaapplaatsen kunnen bijzonder luidruchtig zijn.
|
| Kenmerken |
De halsbandparkiet is een opvallende, felgroene vogel met een lange staart en een rode, gekromde snavel. Het mannetje is herkenbaar aan de zwarte en roze halsband, terwijl het vrouwtje egaal groen is. Oorspronkelijk komt deze vogel uit India en Centraal-Afrika, maar inmiddels is hij een vertrouwde verschijning in veel Nederlandse en Belgische steden. Door zijn luide roep, sociale gedrag en snelle vlucht valt de halsbandparkiet direct op wanneer hij in groepjes door parken en tuinen vliegt.
|
| Jongen |
1 legsel dat meestal bestaat uit 3 of 4 eieren (maximaal 6). Broedt tussen januari en juni. De broedduur is ruim 3 weken (22-24 dagen) en de jongen blijven nog ongeveer 50 dagen op het nest.
|
Veelgestelde vragen over de halsbandparkiet
Waarom vliegen er parkieten rond in Nederland?
Die felgroene vogels zijn halsbandparkieten, nakomelingen van kooivogels die vanaf de jaren zestig werden losgelaten of ontsnapten. De soort komt oorspronkelijk uit India en Afrika, maar bleek zich hier prima te kunnen handhaven. Vooral in de Randstad zie je ze inmiddels volop, vaak in kleine luidruchtige groepen.
Hoeveel halsbandparkieten leven er in Nederland?
Slaapplaatstellingen komen uit op ruim 27.000 vogels en de aantallen nemen nog altijd toe. Verreweg de meeste leven in de Randstad, met Den Haag en Amsterdam als hotspots. Op gemeenschappelijke slaapplaatsen verzamelen zich tegen de avond soms honderden tot duizenden parkieten tegelijk, een spectaculair gezicht.
Wat eet de halsbandparkiet?
Als alleseter is de halsbandparkiet dol op bloemen, vruchten en bessen. In Nederland leunt de soort sterk op bijvoedering in tuinen, zeker in de winter vinden ze zelf onvoldoende voedsel. Op de voedertafel scoor je met pinda's, zonnebloempitten, gemengde zaden en stukjes appel.
Hoe voorkom je dat halsbandparkieten al het vogelvoer opeten?
Kies een voedersysteem met een fijnmazige beschermkooi, dan kunnen alleen kleine vogels bij het voer. Halsbandparkieten zijn daarvoor te groot. Zo blijft er genoeg over voor mezen en mussen, zonder dat je de parkieten iets aandoet. Voer je ze liever wel, dan is een stevige voedersilo met pinda's favoriet.
Broedt de halsbandparkiet in een nestkast?
Het liefst gebruikt deze holenbroeder oude nestholten van de grote bonte specht, soms knaagt hij zelf een hol uit. Een houten nestkast kan hij met zijn sterke snavel uitbijten tot de opening groot genoeg is. Een metalen invliegplaatje of een nestkast van houtbeton voorkomt dat.



